De deeltjesfiltratie is de eerste stap in het BRITA-filtratieproces, waarbij deeltjes worden verwijderd en de troebelheid wordt verminderd voordat het water de volgende filterfasen doorloopt. Het filtervlies werkt als een zeef: deeltjes blijven zowel aan het oppervlak als in het vlies zelf hangen.

Hoewel deze deeltjes doorgaans niet schadelijk zijn voor de gezondheid, kunnen ze verstoppingen veroorzaken in apparaten zoals waterdispensers, wat tot uitval kan leiden. Alle BRITA-waterfilters combineren deeltjesfiltratie met actieve kool. Sommige modellen zijn bovendien voorzien van een ionenwisselaar.

Een ionenwisselaar verwijdert bepaalde ongewenste ionen uit het water, zoals calcium of magnesium, waardoor kalk kan ontstaan doordat deze aan het oppervlak wordt gebonden. Tegelijkertijd geeft de ionenwisselaar in ruil daarvoor onschadelijke ionen af aan het water. Dit proces zorgt ervoor dat alleen de ongewenste ionen worden verwijderd, terwijl de algehele mineralenbalans van het water behouden blijft. Deze technologie wordt bijvoorbeeld toegepast in de BRITA PURITY C filter voor een waterdispenser.

Actieve kool werkt door middel van adsorptie: dankzij zijn natuurlijke microporeuze structuur heeft het een extreem groot inwendig oppervlak, waardoor het stoffen uit water effectief kan opvangen en binden. BRITA'Deze actieve kool wordt gewonnen uit kokosnootschillen, een hernieuwbare grondstof, in plaats van uit hout, turf of steenkool, die bij sommige alternatieven worden gebruikt.

Filtratie met actieve kool verwijdert een breed scala aan stoffen:

• Organische verbindingen, waaronder PFAS, residuen van bestrijdingsmiddelen en industriële verfsoorten
• Stoffen die de smaak en geur beïnvloeden, waaronder chloor, chloorverbindingen en metabolische producten van bacteriën

Actieve kool is een belangrijk bestanddeel van BRITA-filters en speelt een bijzonder belangrijke rol bij de filtratie van koud water.

Bij membraanfiltratie wordt gebruikgemaakt van een dunne, selectieve materiaallaag die bepaalde deeltjes of moleculen tegenhoudt en andere doorlaat, waardoor bacteriën, microbiële cysten en andere onzuiverheden effectief worden verwijderd om een hoge zuiverheid en veiligheid te garanderen.

BRITA-waterdispensers maken gebruik van een membraanfiltratie in twee fasen systeem:

• CLARITY Protect: wordt bij de inlaat geplaatst en filtert deeltjes en verontreinigingen uit het water wanneer dit het systeem binnenkomt
• CLARITY Safe X3: wordt direct vóór de uitloop geïnstalleerd en fungeert als een extra veiligheidsbarrière tegen bacteriën, precies op de plaats waar het water uit de kraan stroomt

Deze tweetrapsaanpak zorgt ervoor dat het water zowel bij het binnenstromen in de dispenser als vlak voordat het wordt geschonken grondig wordt gezuiverd.

Microplastics zijn plasticdeeltjes kleiner dan 5 mm en komen in leidingwater in twee vormen voor:

• Primaire microplastics, bijvoorbeeld afkomstig uit cosmetica, gezichtsscrubs en schoonmaakmiddelen
• Secundaire microplastics die ontstaan door de afbraak van grotere plastic voorwerpen en autobanden

Deeltjes in water zijn voornamelijk afkomstig van afzettingen die zich in leidingsystemen vormen. Chemisch gezien bestaan ze uit een mengsel van:

• Kalk en gips
• Silicaten (zand)
• Corrosieresten (roest) van de leidingen

Door drukpieken of zelfs bij een normale waterstroom kunnen deze afzettingen losraken en in het water oplossen.

Leidingwater bevat normaal gesproken geen metalen, maar deze kunnen wel in het water terechtkomen via roestende of verouderde leidingen. Leidingsystemen in woningen kunnen bestaan uit:

• Gegalvaniseerd staal
• Koper
• Roestvrij staal
• Messing
• Lood (in zeldzame, doorgaans oudere installaties)

Wanneer er water in deze leidingen blijft staan, kunnen de metaalconcentraties soms de toegestane grenswaarden overschrijden.

Bij de waterbehandeling worden chloor en chloorverbindingen in een zo laag mogelijke concentratie toegevoegd – idealiter onder de geurdrempel. Voor water dat over langere afstanden wordt getransporteerd, kunnen echter hogere concentraties nodig zijn. Chloor kan ook verbindingen vormen met organische stoffen die de smaak en geur negatief beïnvloeden.

Organische verontreinigingen in water kunnen vele vormen aannemen:

• Industriële chemicaliën, bijvoorbeeld oplosmiddelen zoals benzeen
• Residuen van geneesmiddelen en bestrijdingsmiddelen
• Natuurlijk voorkomende organische stoffen
• PFAS (synthetisch geproduceerde chemische stoffen, ook wel bekend als 'eeuwige chemicaliën'): een groep industriële stoffen die moeilijk afbreekbaar zijn en inmiddels wereldwijd in drinkwater worden aangetroffen

Deze stoffen komen doorgaans in het leidingwater terecht via industriële uitstoot, de landbouw of algemene milieuverontreiniging.

Terwijl regen door de atmosfeer valt, neemt het CO₂ op en wordt het licht zuur. Zodra het de grond bereikt, lost het mineralen zoals calciumcarbonaat op, waardoor het water'koolstofdhardheid. Een te hoog gehalte aan mineralen kan de smaak van dranken beïnvloeden en leiden tot kalk in apparaten.

Leidingwater is per definitie schoon, maar niet steriel. Het wordt gezuiverd om aan de microbiologische normen te voldoen. Toch kunnen micro-organismen – zoals bacteriën en cysten – zich nog steeds vermenigvuldigen terwijl het water door het leidingsysteem stroomt, met name op plaatsen waar het water stilstaat.

Residuen van geneesmiddelen en hormonen, evenals hun bijproducten, kunnen via afvalwater in het milieu terechtkomen en uiteindelijk in het leidingwater terechtkomen – zij het slechts in zeer kleine hoeveelheden. Water wordt doorgaans getest op naproxen, lindaan en oestron, aangezien deze stoffen bijzonder vaak voorkomen.

Asbest is een hittebestendig, vezelachtig silicaatmineraal dat vroeger op grote schaal werd gebruikt als isolatiemateriaal, corrosiewerende coating en bouwmateriaal. Het kan in het water terechtkomen via leidingsystemen, waaronder oudere asbestcementbuizen (die vroeger waren toegestaan) en met asbest gecoate buizen.